<< Ο Μότσαρτ , Ο Βιβάλντι και η Νονά μου >>   
Μετά από μία αρκετά γεμάτη και κουραστική μέρα , εντέλει έφθασα στο σπίτι μου , κλείδωσα την πόρτα και άνοιξα την τηλεόραση , την άφησα να παίζει όσο εγώ περνούσα τους τοίχους για να μπω στο δωμάτιο μου. Την ώρα που άλλαζα ρούχα , ακούστηκε μία μουσική , τόσο γνώριμη , θα έλεγα πως από παιδί έχω τον ήχο της στ' αυτιά μου , την ένιωθα να με χαϊδεύει τις μέρες που αισθανόμουν μόνη , και να με ηρεμεί τις νύχτες για να αποκοιμηθώ γλυκά , έκανε το μαξιλάρι μου σύννεφο και αιχμαλώτιζε τον νου μου. Άρχισα να περπατάω προς την κατεύθυνση της μέχρι ο ήχος της να ακουστεί όσο το δυνατόν καθαρότερα. Μα φυσικά ! αναφώνησα μέσα μου , ο Μότσαρτ !
 Η πιο αγαπημένη μου μελωδία , της οποίας λάτρευα να ακούω τις νότες να παίζουν σκανταλιάρικα αφού οι συνθέσεις του ήταν πολύπλοκες , αυτό του άρεσε και αυτό μας έκανε να τον αγαπήσουμε , ήταν ένα από τα τελευταία του έργα το Requiem. Μόλις τελείωσε ο Μότσαρτ εμφανίστηκε ο Βιβάλντι , απ' ότι φαίνεται είχαν αφιέρωμα στην κλασική μουσική. Κλασική μουσική ; Τι είναι η κλασική μουσική ; Ποιός την ανακάλυψε ; Που ; Και πότε ; Αυτές οι ερωτήσεις βασάνιζαν το μυαλό μου σαν παιδάκι αλλά εκτός από εμένα βασάνιζαν και την νονά μου διότι ως συνήθως ή για να ακριβολογώ πάντα σε κάθε μου ερώτημα , έδινε εκείνη την απάντηση.
 Η εικόνα της νονάς στο μυαλό μου έχει μείνει άφθαρτη , έχει μαύρα μαλλιά τα οποία ακουμπάνε στους ώμους της τον χειμώνα ενώ το καλοκαίρι τα αφήνει λίγο πιο μακριά. Ψιλό ανάστημα και μάτια σκούρα καστανά τα οποία έστρεφε προς το μέρος μου όταν την ρώταγα κάτι και ξέραμε και οι δύο πως το έκανα για να γελάσουμε διότι η ερώτηση μου συνήθως επέλεγα να μην βγάζει πολύ μεγάλο νόημα , και ο λόγος ήταν ακριβώς αυτός , λάτρευα το βλέμμα της να με κοιτάει με σοβαρότητα αλλά καταλάβαινα πως χαμογελούσε ταυτόχρονα. Παρ' όλα τα γέλια μας , πάντοτε όταν έβγαινε όσοι την ήξεραν και μη , την αποκαλούσαν Κυρία. 
Και όντως ήταν , δεν άφησε ποτέ τον εαυτό της να πέσει στα μάτια κανενός , ευγενική , καλή και χαμογελαστή με όλους . Από τα χαρακτηριστικά που δύσκολα βρίσκεις σε κάποιον στις μέρες μας. Της άρεσε πολύ να γράφει , είναι απίστευτο το πόσο , έγραφε , πάντα , παντού , ήταν και είναι μέρος της ζωής της , αν όχι η ζωή της. Πάντα μου άρεσε να διαβάζω κείμενα της νονάς , ο τρόπος έκφρασης της , ο τρόπος που έδινε ζωή στα γραπτά της και ο τρόπος με τον οποίο ζωγράφιζε με χίλιες δυο λέξεις τα συναισθήματα της στο λευκό χαρτί , πάντα ήταν μοναδικός. 
Η νονά μου λοιπόν , μου έμαθε την κλασική μουσική , την μουσική που άντεξε στους αιώνες οι οποίοι πέρασαν , την μουσική που κρύβει μέσα της ένα μεγαλείο ασύγκριτο με των άλλων ειδών μουσικής και την μουσική την οποία όσοι αγαπήσουν , θα την αγαπάνε για πάντα , όση είναι και η αξία της , παντοτινή. Δεν άντεξαν άλλο τα μάτια μου την κούραση της ημέρας και έτσι αρχίζουν σιγά σιγά να κλείνουν , με την σκέψη του Μότσαρτ , του Βιβάλντι και της νονάς μου.
                                                                       
                                                                 Κλεοπάτρα Κάτση