Αγαπητή μου Αλεξάνδρα,
Χθες είχα μια απαί σια μέρα.Πήγα μετα απο μία πολύωρη μάχη με τους Τούρκους να πιω λίγο νερό για να δροσιστώ σε ένα ποτάμι που βρισκόταν κοντά στο στρατόπεδο.
Καθώς κατέβαινα την πλαγιά ήμουν ξένοιαστος και ήρεμος.Σε λίγο έφτασα στο πανέμορφο ποτάμι,που είχε ψηλά δέντρα και πουλιά να κελαηδάνε στις κορυφές τους.Με το που δροσίστηκα απο τις πρώτες σταγόνες του νερού ημέρεψα και ζήτησα απο τον θεό να τελέψει αυτός φριχτός πόλεμος για να μπορέσω  να πάω να δω την πεθυμημένη μου οικογένεια.
Καθώς ετοιμαζόμουν να φύγω,πρόσεξα έναν άλλο στρατιώτη επίσης ξένοιαστο,αοπλο και κατέβαινε την πλαγιά με λαχτάρα να πιεί και αυτός απο την πηγή.
Μόλις τον αντίκρισα ξέχασα τον θεό,ότι είχα πει πριν και τράβηξα βιαστηκά το πιστόλι μου το οποίο είχα χωμένο στην τσάντα μου και τον σημάδεψα.
Μόλις κατάλαβε ο ξένος τι γινόταν σήκωσε τα χέρια  παρακλητικά και είπε με τρεμουλιαστή φωνή:Κοίτα με αδερφέ μου,είμαι άοπλος,ολομόναχος και δίψασα,είπα να πιω λίγο νερό.Αδερφέ μου μην με σκοτώσεις χάρισέ μου την ζωή γιατί και εγω εχω μια κοπελίτσα και μία οικογένεια που περιμένει με λαχτάρα να γυρίσω.
Μετά εγώ ξεφεύγω και πατάω την σκνδάλη.Αυτός πέφτει κάτω σπαράζοντας και εγώ όσο τον κοίταζα φανταζόμουν ότι έκανε ένα παράπονο απορημένος το γιατί του το έκανα αυτό.Απελπισμένος για βοήθεια έτρεξα την ανηφόρα.Με απογοήτευση τρέχω ξανά πίσω για να βοηθήσω.Ζητούσα συγχώρεση και του ορκιζόμουν ότι δεν είμαι φονιάς,είμαι άνθρωπος και αυτός αδερφς μου μόνο που το ξέχασα διότιοι άλλοι οι κακούργοι με κάνανε να το ξεχάσω.
Το βράδυ ήρθε.Εγώένιωθα τύψεις και ενοχές να τρυπάνε την καρδιά μου πάνω στον νεκρό αδερφό μου.Κάθόμουν σκεφτικός για ώρες ώσπου το σκοτάδι πύκνωσε και εγώ αποκοιμήθηκα λυπημένος για το τι είχα μόλις κάνει.
Ήταν η πιο λυπητερή μέρα της ζωής,μετάνιωσα και θα έχω τον νου μου σε ότι κάνω και δεν θα παρασύρομαι.Ελπίζω ότι ούτε εσύ,αγάπη μου να με νομίζεις για φονιά γιατί στ' αλήθεια, δεν είμαι τέτοιος.
                                                                                                                    Με αγάπη,
                                                                                                                    Δημήτρης.